Kwestia stresu doczekała się ogromnej masy literatury. Większość z tego to publikacje ludzi, którzy może i aspirują do miana domorosłych psychologów, ale w rzeczywistości jedynie kopiują typowe stereotypowe powiedzonka od swoich poprzedników. Tak samo, jak istnieje mnóstwo bzdur napisanych na temat treningu i diety w kulturystyce, również w brukowej psychologii wielu używa sobie jak może. Przy czym stres jest tematem najpopularniejszym.
Chcę być dobrze zrozumianym. Nie ma nic przeciwko psychologii, jako rzetelnej nauce. Jednak z racji, że jest to nauka dość trudna w weryfikacji, 90% tego co trafia do księgarń oraz można znaleźć w internecie jest stekiem kompletnych bzdur. Powtarzam tu to co napisałem niedawno w odpowiedzi na jeden z komentarzy. Chcecie pogłębić wiedzę z psychologii sięgajcie po poważne podręczniki akademickie. Akurat w tej dziedzinie Amerykanie mają całkiem dobre wyniki i trochę z tego przetłumaczono na język polski. Warto również pójść dalej i poczytać prace z neuropsychologii czy neuropsychiatrii. Natomiast wszelkie popularne psychologiczne how-to radzę omijać z daleka.
Dodam jeszcze, że nawet wobec tzw. poważnych badań naukowych należy zachować sporą ostrożność. Światło na ten problem może rzucić książka Tomasza Witkowskiego „Zakazana psychologia”. Autor opisuje szereg nadużyć, czy wręcz oszustw w świecie naukowym psychologów. Zachęcam do lektury.

Unikać stresu?

Co z tym stresem? Ileż to razy radzi się nam unikać stresu. Przyjrzyjmy się temu co naprawdę kryje się za tą poradą. Zgodnie z definicją stres pojawia się zawsze wówczas, gdy organizm staje przed wyzwaniem adaptacyjnym. Co to oznacza? Idziesz na siłownię i podnosisz ciężary. Dążysz do wywołania procesu adaptacji, więc musi pojawić się stres.
Idźmy dalej. W pracy dostajesz do wykonania nowe zadanie. Pojawia się stres. Można rozszerzyć ten przykład na wszystkie okoliczności, w których musimy się nauczyć czegoś nowego. Niezależnie czy w zakresie naszej motoryki, czy też intelektu.
Problemy osobiste i lęki z nimi związane również często oznaczają stres. Boimy się o bezpieczeństwo drogich nam osób. Czasem popadamy z nimi w konflikty, co z kolei rodzi obawę, że nie jesteśmy wystarczająco akceptowani lub możemy zostać porzuceni. Myślę, że temat znany z życia i nie ma sensu teraz się nad nim rozwodzić.
Przykłady można mnożyć. Nie w tym rzecz. Ograniczyć stres tak naprawdę oznacza ograniczyć to wszystko o czym była mowa powyżej. Czyli aktywność fizyczną, aktywność intelektualną i relacje międzyludzkie. Wręcz ich unikać? Paradoksalnie całkowita izolacja wcale nie zmniejszy napięcia, lecz je pogłębi. Jesteśmy stworzeni jako istoty społeczne i nie możemy zamknąć się w czterech ścianach bez wywołania poważnych konsekwencji zdrowotnych.

Fundament strategii radzenia sobie ze stresem

Problemem nie jest więc sam stres, lecz to jak sobie z nim radzimy. Oznacza to wypracowanie właściwej strategii. Przy czym jednym przychodzi to łatwiej, a innym trudniej. Jest po części związane z typami temperamentów, o których wspomniałem wcześniej. Innym czynnikiem będzie wychowanie i atmosfera w domu rodzinnym. Ani zbyt ochronna postawa rodziców wobec dziecka (bezstresowe wychowanie), ani też rodzina patologiczna nie są dobrymi środowiskami dającymi fundament do wypracowania sobie takiej strategii. Rzecz jasna to dwa przykłady skrajne. Zwykle balansuje się gdzieś pomiędzy nimi.
Musimy także pamiętać o tym, że zbyt duża dawka przeciwności – tak psychicznych, jak i nadmiar silnych bodźców fizycznych, mogą sprawić, że nawet najbardziej poukładana i silna jednostka przestanie sobie z tym radzić. W praktyce oznacza to, że bodźce treningowe nie mogą przekroczyć pewnego progu, po którym organizm nie będzie w stanie nadążyć z adaptacją.
W życiu zaś może dojść do szeregu nieszczęść lub jednego, ale bardzo poważnego, z którym na krótko lub na dłużej nie będziemy w stanie sobie poradzić. Jeśli tego typu wydarzeń będzie w życiu zbyt wiele, to z czasem może dojść do nerwicy. Wtedy nawet najmniejsze niepowodzenie będzie wywoływało niewspółmierny oddźwięk w psychice i w organizmie.
Gdy już dojdzie do czegoś takiego wszystkie dobre rady, w stylu: nie przejmuj się, jakoś to będzie, głowa do góry – należą do najtańszego towaru, jaki serwują ludzie kryjący niewrażliwość pod maską przyjacielskiej troski. Niekiedy trzeba samemu porządnie od życia oberwać, by zrozumieć jak głupie są takie odzywki. Pomagają nie pocieszanemu, ale pocieszającemu!

Related posts:

1. Tłuszcz na brzuchu. Kortyzol i inne czynniki cz. 2
2. Tłuszcz na brzuchu. Kortyzol i inne czynniki cz. 1

Padło już pytanie w jednym komentarzu, dlaczego jednym przychodzi łatwo przybieranie na wadze, a innym nie. Dlaczego jedni nie mają problemu ze zbijaniem fatu, a innych sprawia to sporo trudności. No właśnie. Dlaczego? Wielu osobom wystarczy zmiana na low carb, by BF zmniejszał się niemal w oczach. Jednak nie wszystkim i nie zawsze. Byłoby znacznym uproszczeniem twierdzić, że nic już więcej nie trzeba robić.
Te różnice od zawsze zastanawiały. Tak naukowców, jak trenerów czy samych ćwiczących. Ostatnio również całe rzesze amatorów odchudzania. Nieudolną próbą ogarnięcia problemu był tak modny w kręgach kulturystycznych podział na hardgainerów i resztę bandy. Nieudolny, bo budowanie teorii w oparciu o trzy typy jest nie tylko uproszczeniem zaczerpniętym z przedpotopowej psychologii (pierwsza polowa ubiegłego stulecia), ale wprost zabiegiem marketingowym. Przecież w tym nigdy nie chodziło o nic innego, jak zwiększenie sprzedaży gainerów. Jakoś dziwnym trafem 80% ludzi dowiadywało się, że jest hardgainerami (sic!).
Natykałem się też na inne podobne podziały. Dieta w oparciu o grupy krwi, czy jakieś cuda w stylu Wojownik, Łowca, Pasterz i coś tam jeszcze. Wspominałem już kiedyś, że gdybym miał wspierać się na tego typu teoriach, to już wybrałbym rozbudowaną charakterologię LaSenne’a. Przyporządkowuje ona pewne cechy morfologiczne typom temperamentów. Typów podstawowych mamy 8, a potem dochodzi 16 typów mieszanych, bowiem podstawowe też nigdy nie występują w natrze w postaci czystej.
Przełożenie tej teorii na realia sportowe mogłoby dać ciekawe wyniki, ale obawiam się, że jest to tak ogromna praca, że nigdy nie zostanie wykonana. Lepiej więc dać tego rodzaju podziałom spokój, chyba, że ktoś chce poznać swój temperament i indywidualnie dopasować do niego metodę treningową. Jest to poniekąd możliwe.

Uproszczony przegląd różnic

Więc co nas właściwie różni od siebie? Procesy biochemiczne przebiegają tak samo. Potrzebujemy tych samych składników pożywienia itd. Jednak na efekt końcowy składa się mnóstwo czynników. Przytoczę tylko część: wydajność układu nerwowego, aktywność hormonalna, aktywność enzymatyczna, przewaga określonych włókien mięśniowych, wady postawy i wreszcie przeróżne choroby, które mogą nas nękać. To tylko bardzo uproszczony obrazek, ale i tak pokazuje jak bardzo skomplikowana jest sytuacja.
Część tych cech mamy już na starcie, czyli są wrodzone. Niektóre są wynikiem prowadzenia określonego trybu życia. Jeśli coś robimy przez dziesięć lat, to skutki tego mogą być trudne do odwrócenia. Zwłaszcza, gdy dzieje się to w okresie rozwojowym. Zaś pakiet, z którym się rodzimy jest nie tylko wynikiem puli genów. Znaczenie ma także to jak żywiła się matka podczas ciąży, czy podlegała silnym stresom itd. O chorobach dziedzicznych nie ma nawet co wspominać.

Dochodzimy do kortyzolu

Podam tu jeszcze przykład banalny i odwołam się do potencji. Jak wiadomo jeden może dziennie, inny raz na tydzień, a niektórzy i pięć razy na dzień. Rozbieżność wielka i bynajmniej nie uzależniona tylko od wieku, ale dla medycyny wszystkie te „możności” mieszczą się w normie. Skoro taka różnica zachodzi w wymiarze seksualnym, który też nie tylko jest zależy od testosteronu, ale od szeregu czynników, to podobnie będzie w innych sprawach. By trochę rozgrzać atmosferę dodam, że w niektórych wypadkach także kortyzol stymuluje potencję. O tym jednak nie przeczytacie w necie, ani w kolorowych gazetach.

No właśnie kortyzol. Tak naprawdę posługujemy się tutaj kolejnym uproszczeniem. Bardziej precyzyjnie należałoby mówić o aktywności nadnerczy. Większej czy mniejszej. Nadnercza wydzielają trzy grupy hormonów: glikokortykoidy, mineralokortykoidy i androgeny. Kortyzol jest tylko jednym z hormonów pierwszej grupy. Ważnym hormonem wydzielanym przez rdzeń nadnerczy jest także adrenalina i noradrenalina.

Z kortyzolu zrobiono w kulturystyce czarny charakter i demona numer jeden. Ciągle pisze się o potrzebie jego blokowania tak, że wielu ludziom wydaje się, że najlepiej byłoby całkowicie zahamować wydzielanie tego hormonu. Tymczasem wcale tak nie jest. Sprawa jest o wiele bardziej skomplikowana. Bez kortyzolu nie pociągnęlibyśmy zbyt długo…

Related posts:

1. Tłuszcz na brzuchu. Kortyzol i inne czynniki cz. 1
2. Tłuszcz na brzuchu. Kortyzol i inne czynniki cz. 3

Related posts:

1. Ćwiczenia rehabilitacyjne cz. 1
2. Ćwiczenia rehabilitacyjne cz. 2
3. Przemieszczanie ciała w przestrzeni, czyli podstawowe ćwiczenia na masę

Kortyzol i ćwiczenia aerobowe

witam,
jestem pod silnym wrazeniem Panskiej strony. interesuje sie zagadnieniami diety i aktywnosci fizycznej – ogolnie rzecz ujmujac, natomiast Panski zasob wiedzy jest miazdzacy. Naprawde duzy respekt z mojej strony. czytuje strone od prawie 2 tygodni i jeszcze mam tyle do przerobienia. czesc rzeczy wiedzialem, ale sporo jest tu dla mnie nowe, choc wydaje sie logiczne. np. ze zmniejszeniem weglowodanow w diecie do minimum- wpadlem na to juz pare lat temu ale ze wszyskad glosy, ze tluszcz jest zly i padne na zawal po 40tce sprawilo ze jednak “ciagnalem” na warzywach i chudym miesie. albo sprawy z deficytem kalorycznym – ma Pan racje nie jestesmy maszynami: bo ile bedzie pracowal silnik lub inna maszyna po wrzuceniu do niego, tego co czlowiek “powinien” zjesc przez caly dzien, czyli kalorycznie rowne ok 1/3 litra benzyny? wiele, wiele interesujacych kwestii Pan tu porusza. ale trafilem na watek apropos kobiet, ktore na silowni przychodza odrobic panszczyzne, albo katuja rowerki i bieznie. wspominal Pan ze nie osiagna sukcesu przez kortyzol (te drugie). wiec czego unikac i na co zwracac uwage zeby zminimalizowac poziom kortyzolu? wspominal Pan m.in. o micie okna weglowodanowego – tez zauwazylem ze czy jem proste wegle po treningu czy nie to nie ma wiekszej roznicy.
A pytam bo wlasciwie to zaczalem z zona proponowany przez Pana trening dla kobiet (ten ostatni skladajacy sie z ramp ze zlotymi cwiczeniami) a do tego ogolnie lubie sie ruszac i czasem wyjde na jogging lub basen – sprawia mi to przyjemnosc, nie dla “ogolnie pojetego” spalania tluszczu. pomimo ze ruszam sie dla zdrowia to chcialbym zeby po silowni pozostal jakis slad na sylwetce i sile. nie chce stac w miejscu. dlatego zastanawiam sie czy przez przypadek nie podkopuje sam pod soba dolkow. przyznaje ze jesli chodzi o endokrynologie to jestem slaby. pytalem kiedys lekarzy o takie sprawy ale abo zaczynaja mowic jezykiem teoretycznym i niezrozumialym, albo powielaja wyniki badan amerykanskich, ktore sa srednio rzetelne. bede wdzieczny jesli wesprze mnie Pan rada lub wskaze jakies wiarygodne zrodlo, gdzie moglbym sie dowiedziec wiecej o katabolizmie zwiazanym z wysilkiem. Pozdrawiam

Ruch aerobowy nie zmienia kompozycji sylwetki, o czym już tu często dyskutowaliśmy, ale jest pożądany jako uzupełnienie treningu siłowego. Poprawia krążenie i trochę kondycję. Ostatecznie taki ruch jest dla nas najbardziej naturalny.
Wydzielanie kortyzolu jest związane z poziomem wytrenowania organizmu. Trzeba tak dobrać tego typu wysiłek, by nie stanowił zbytniego obciążenia., czyli „wydawał się lekki”. W praktyce oznacza to indywidualne wyczucie. Dla jednego będzie to spacer, a dla innego bieganie czy rower albo pływanie. Co do reszty spraw związanych z kortyzolem to szerzej odpowiem w ramach artykułu, którego pierwsza część wczoraj się ukazała na stronie. Niebawem ciąg dalszy.

Gospodarka hormonalna

Witam. Dużo czytałem na tym blogu, jestem pod wrażeniem pańskiej wiedzy. Znalazłem wzmiankę o związku hormonów z fałdami tłuszczowymi. Czy na podstawie poniższych pomiarów moze pan cokolwiek powiedzieć o moich hormonach? Czy może iść na badania tych hormonów, jakie dokladnie zbadać? Dodam, ze mam 18 lat, 82 kg wagi, słabe wyniki siłowe mimo, że na siłownie chodzę juz od 2 lat. Przedtem miałem dużo nadwagę, ważyłem ok. 110 kg, moja dieta była fatalna,  teraz odzywiam się lepiej, choć to wciąż nie jest takie jak trzeba. Błędem było to, że jadłem kiepskiej jakości produkty, nie bylo warzyw ( jem je dopiero od 2 tygodni ) Proszę o jakieś rady, z góry dziękuję

triceps 8
biceps 5
lopatka 9
biodro 5
brzuch 9
ud 9
łydka 9.5

Badać dokładnie hormonów nie trzeba. To co mogę wnioskować na podstawie tych pomiarów, oczywiście z pewnym marginesem błędu, to niski poziom testosteronu, dość wysoki kortyzolu i niestety estrogenów (estradiol). To trzeba uporządkować. Ewentualnie warto też przebadać tarczycę.
Czym może to być spowodowane? Należałby się pochylić nad dietą. Być może pewną rolę odgrywa tu stres. W grę mogą też wchodzić jakieś leki lub wrodzone zaburzenia. Będę mógł stwierdzić coś więcej i ewentualnie pomóc, gdy te informacje zostaną uzupełnione.

No related posts.

Related posts:

1. Dziennik treningowy: Reda
2. Dziennik treningowy: Osm
3. Dziennik treningowy: Wojtek

Powoli akcent na naszej stronie przechyla się w stronę redukcji. Taki czas i taka pora. Było sporo o budowaniu masy czy siły. Było trochę, choć pewnie i tak za mało o rehabilitacji. Pisałem również o ćwiczeniu tudzież niećwiczeniu mięśni brzucha. Teraz podejmuję powoli temat redukcji, bo zainteresowanie wzrasta.
Nie wiem, czy uda mi się pewne luźne refleksje wystarczająco uporządkować i usystematyzować. Pewnie nie. Ważniejsza może się okazać dyskusja pod artykułem. W dzisiejszych czasach, gdy nadużywa się badań naukowych, autorytetu różnych trenerów, za którym tak naprawdę stoi marketing, prywatne obserwacje i wnioski mogą okazać się bardzo cennym źródłem, o ile zachowamy zdrowy rozsądek.

Co wiemy lub co nam się wydaje, że wiemy

Na początek podywaguję nieco na temat kortyzolu i tłuszczu na brzuchu. Oto kilka wstępnych informacji.
Ćwiczenie mięśni brzucha nie ma nic wspólnego ze spalaniem tłuszczu na brzuchu – to jeden z najbardziej rozpowszechnionych mitów. Pełno jest programów zalecających setki brzuszków czy spięć. Amatorzy takich programów liczą na to, że nagle spalą tłuszcz w tym miejscu i będzie im widać słynny sześciopak, który de facto sześciopakiem nie jest!
„Przecież jak ćwiczę mięśnie w tym miejscu to one pobierają tłuszcz z brzucha” – autor takiego stwierdzenia uważa się zapewne za wybitnego biochemika. Wprawdzie tłuszcz z tkanki tłuszczowej może być przetwarzany na energię, ale nigdy nie jest przekazywany bezpośrednio do mięśnia. Musi dojść do lipolizy i szeregu przemian metabolicznych w całym ciele. Na marginesie dodam, że aby wyłoniły się spod tłuszczu mięśnie brzucha, muszą być odpowiednio silne i rozwinięte. Więc budujemy je krótkimi ciężkimi seriami, ale to już inny problem i inny temat.
Z tych szczątkowych informacji, jakie udostępnił Poliquin w internecie na temat biosygnatury, wiadomo także, że tłuszcz na brzuchu jest związany z kortyzolem, a dokładniej z jego nadmiarem. Jednak w praktyce rzecz nie jest taka prosta, co jeszcze wyjdzie w trakcie.
Wiemy również, że spalanie tłuszczu odbywa się na całym ciele, choć zwykle najtrudniej pozbyć się go właśnie z brzucha. Przy czym mężczyźni mają z tym większy problem niż kobiety. Panie zazwyczaj koncentrują swoje wysiłki na udach i biodrach, gdyż tam u nich gromadzi się więcej tłuszczu. Jest to wynik nadmiaru estrogenów i zwykle zbyt małej ilości progesteronu.
Poniekąd więc miejsca, w jakich gromadzi się tłuszcz są zależne od płci, co wprost oznacza, że związane są właściwą dla danej płci gospodarką hormonalną i paradoksalnie z właściwymi dla danej płci zaburzeniami tejże gospodarki. Jednak i kobiety niekiedy walczą z otłuszczeniem brzucha.
Wydaje się, że miejsce zbierania się nadmiaru tłuszczu jest uwarunkowane ewolucyjnie i do pewnego stopnia skorelowane u obu płci ze środkiem ciężkości. Kobieta mająca szersze biodra, a delikatniejszą budowę góry ciała ma ten środek położony niżej, a więc i tłuszcz odkłada się niżej niż u mężczyzny. To sprawia, że aktywność kortyzolu nie wszystko tu wyjaśnia.
Wreszcie wiemy, że trening aerobowy tak szeroko zalecany w sieci i na wielu siłowniach nie jest najlepszym sposobem na spalanie tłuszczu. Zwykły trening siłowy da lepsze efekty nawet jeśli nie będzie bezpośrednio ukierunkowany na redukcję. Przynajmniej do pewnego momentu. Żeby naprawdę zacząć palić tłuszcz trzeba ćwiczyć ciężko i szybko. To cala filozofia treningu redukcyjnego. Haczyk tkwi w tym, że gdy trening będzie zbyt intensywny dla danej jednostki, nadnercza zareagują silnym wyrzutem kortyzolu. Do tego też jeszcze wrócimy.
Pozostała nam dieta. Każdy będzie twierdził, że bez diety nie ma redukcji. To prawda, choć różnie tę dietę się rozumie. Przejście na dietę low carb u większości powinno skutkować spadkiem BF. Jednak tylko do pewnego punktu. Na początek wystarczy. Jednak, gdy chcemy zejść bardzo nisko potrzebne będą dodatkowe zabiegi. Trzeba również pamiętać, że nawet low carb, gdy będzie związana ze zbyt dużą podażą białka i tłuszczu może prowadzić do otyłości.
Tyle tytułem wstępu. Czas zgłębić temat.

Related posts:

1. Tłuszcz na brzuchu. Kortyzol i inne czynniki cz. 2
2. Tłuszcz na brzuchu. Kortyzol i inne czynniki cz. 3

Fragment historyczny:
Mam 21 lat, 180 cm wzrostu i obecnie ważę 73 kg. Niecały rok temu ważyłem 10 kg mniej, byłem wychudzony, mało sprawny i narastały mi kłopoty zdrowotne. Na siłownię zacząłem chodzić z 5 miesięcy temu, zaczynając od pseudo FBW które sam rozpisałem, podczas wykonywania którego zaczął mi mocniej doskwierać kręgosłup. Po 2 miesiącach tego „FBW” dostałem od jednego z instruktorów na siłowni plan, który miał mi oszczędzać kręgosłup- był to split 3 dniowy który opierał się tylko i wyłącznie na izolacyjnych ćwiczeniach na maszynach. Jednocześnie starałem się znaleźć jakiegoś ortopedę by dostać diagnozę, ale o tym zaraz. Po dwóch miesiącach jechania tym przerzuciłem się na FBW wzorowane na twoich sugestiach, obecnie robię na jednej sesji przysiad, MC, drążek chwytem neutralnym i poręcze. Z założenia miałem w tym miesiącu robić po 10 powtórzeń, w kolejnym po 7, a w kolejnym 5, ale zarówno na drążku jak i poręczach wymiękłem (teraz robie 3 serie po 7 powtórzeń jednego i drugiego, zaczynałem od 5). Generalnie siła wzrasta, powoli zaczynam dokładać obciążenia. I byłoby wszystko pięknie gdyby nie pewne ograniczenia, które się pojawiają

Fragment medyczny:
W gimnazjum grałem w koszykówkę, bez większych sukcesów. Jedyne kontuzje jakie mi się przytrafiły to dwa razy skręcona kostka w prawej nodze, zdaje się również z uszkodzeniem torebki stawowej, przez co dzisiaj prawą stopę stawiam trochę „ do boku” i też nie mogę jej zgiąć aż tak mocno jak lewą.

Na wakacjach przed liceum powiedzmy że odkryłem uroki życia zabawowego, co skończyło się u mnie chorobą refluksową (wyrzuty kwaśnej treści żołądka do przełyku) i zapaleniem błony śluzowej żołądka. Refluks będę miał do końca życia, biorę na to leki (inhibitory pompy protonowej, te wszystkie „prazole”) . Na szczęście udało mi się dostosować do tego dietę, więc ta kwestia jest raczej drugorzędna.
Nie wiem do końca kiedy zaczęły się mi lekkie bóle i dyskomfort w lędźwiowo piersowym odcinku kręgosłupa. W każdym razie mam je już od jakiegoś czasu i większość lekarzy bagatelizowała sprawę, widzieli lekka skoliozę i nic więcej. Kwestia ćwiczeń na siłowni też wychodziła u nich dość indywidualnie tj. jedni mówili żeby nie ćwiczyć lepiej bo sobie można krzywdę zrobić, ew. tylko leżąc i nie robić wyciskań, przysiadów, ciągów itd. A inni mówili żeby ćwiczyć, oczywiście zachowując umiar, ale bez specjalnych ograniczeń. Od przed ostatniego wydusiłem skierowanie na zdjęcie (choć dostałem tylko na odcinek piersiowy), mimo że mówił że raczej nie ma się co przejmować i ograniczać. Zdjęcie odebrałem i poszedłem z nim do innego ortopedy i tu co wykazały badania:
-Dyskretne lewostronne skrzywienie kręgosłupa piersiowego
-nieco nierówne powierzchnie blaszek granicznych trzonów kręgowych
-zaostrzenia na krawędziach trzonów kręgowych
- obniżenie krążków m kręgowych w przedniej części na szczycie kifozy
- rotacyjna skolioza
- asymetria barków
Oczywiście wszystkie te zmiany są bardzo lekkie, dyskretne itp. Ale są. Ten ostatni ortopeda też nie zakazał mi kategorycznie ćwiczeń, mówił tylko że lepiej nie obciążać z góry kręgosłupa i zachowywać umiar. Jak go zapytałem o możliwości rehabilitacji to powiedział że mogę „symetrycznie wzmacniać mięśnie pleców i brzucha”, ale że tych zmian nie cofnę. Mimo to dostałem namiar na jakąś placówkę rehabilitacyjną, no ale tylko na ćwiczenia wzmacniające plecy i brzuch.

Tu kończy się wątek medyczny mojej historii, i zaczynają się pytania do ciebie. Co o tym sądzisz? Czy mogę liczyć na założenie dziennika i „stałe” wsparcie? Czy znasz jakieś sensowne ćwiczenia np. na barki które można wykonywać w pozycji horyzontalnej (nie żeby od razu wszystkie wypisywać, tylko czy jeśli zrezygnuję z wykonywania push-press to można to jakoś sensownie zastąpić)? Oraz czy wiesz coś o możliwościach rehabilitacji przynajmniej niektórych z wyżej wymienionych schorzeń?

Pozdrawiam
Kowal

No related posts.

Related posts:

1. Dziennik treningowy: Reda
2. Dziennik treningowy: Osm
3. Dziennik treningowy: Wojtek